Bron: Knooppunt Hoogeveen

Hij leefde 37 jaar van zijn leven in Irak, maar voelt zich een echte Nederlander. Sattar Kawoosh (45) uit Hoogeveen heeft een indrukwekkende staat van dienst. De kunstenaar heeft zo’n negentig exposities in tien verschillende landen op zijn naam staan. Nadat hij de staatsprijs voor moderne kunst in Irak had geweigerd, besloot hij zijn heil in Nederland te zoeken.

Sattar Kawoosh:
‘Nederland is een echt kunstland’

“Ik heb vorig jaar juni mijn Nederlandse paspoort gekregen”, begint Sattar Kawoosh terwijl hij de thee serveert in mokken met het portret van Koningin Beatrix. “Dat was de belangrijkste dag van mijn leven. Ik voel me nu ook een echte Nederlander, al ben ik geen fan van Frans Bauer. Ik ben gek op Drenthe, het mooiste stuk Nederland. Ik houd van de rust en van het groen om me heen. Ik schilderde ook altijd groen en blauw. Voor mijn gevoel zijn dat de kleuren die bij Nederland horen.
De natuur, de zee en de regen.” Sinds enkele maanden is de schilder overgestapt op warmere kleuren. “Ik had genoeg van die koude kleuren, ook omdat ik zelf een temperamentvol persoon ben.”

Thema
De expressionistische Jugendstil-achtige schilderijen hebben poëtische titels: Momenten van liefde, Verdronken dromen en De diagonale kus. “Ik zoek altijd naar speciale momenten tussen man en vrouw. Dat is mijn thema. Kawoosh haalt inspiratie voor zijn werken uit de natuur, uit gedichten, uit films, uit alles wat hij ziet op straat, in het café, in de trein. Hij is constant aan het waarnemen. “In mijn hoofd ben ik altijd aan het werk, dat is tegelijkertijd mijn grootste probleem”, vertelt Kawoosh. “Ik droom zelfs over mijn werk.” De kunstschilder heeft zijn tekenspullen altijd bij zich. Hij tekent overal: In de trein, in de bus, in het café. “Iedere dag is voor mij hetzelfde. Ik sta op, drink koffie en begin met schilderen. Ik werk zo’n tien uur per dag. Ik vind dat je als professional altijd met je werk bezig moet zijn.”

Ook taal is belangrijk voor Sattar Kawoosh. Toen hij acht jaar geleden naar Nederland kwam, wilde hij de taal zo snel mogelijk leren. “Hoewel kunst een internationale taal is, wilde ik zo snel mogelijk Nederlands leren. Ik heb taallessen gevolgd op het Drenthe College en veel boeken gelezen”, vertelt Kawoosh. “Ik begon met Jan, Jans en de kinderen, met het woordenboek erbij. Dat was een mooie manier om Nederlands te leren. Ik ben groot fan, ik heb alle albums van ze. Ik kijk ook veel films, geen horror- of actiefilms, maar romantische komedies. Als ik mooie zinnen hoor of in de ondertiteling lees, schrijf ik ze op.” Kawoosh haalt veel inspiratie voor zijn schilderijen uit taal. Voornamelijk uit gedichten. Hij is momenteel bezig met het schrijven van een dichtbundel. De gedichten worden geïllustreerd met zijn eigen tekeningen. In 2006 kwam de bundel ‘De vingers van Kawoosh’ uit. Het bijzondere aan die bundel is dat er niet alleen schilderijen van Kawoosh in staan, maar dat dichters gedichten bij die schilderijen hebben gemaakt.

Positieve bijdrage
Kawoosh is blij nu in Nederland te leven en wil met zijn schilderijen graag een positieve bijdrage leveren aan de Nederlandse cultuur. “Er zijn veel verschillen tussen Nederland en Irak. Nederland is een echt kunstland met een grote geschiedenis. We hebben Rembrandt, Jan Steen, Vincent van Gogh, Mondriaan. Er zijn hier veel kunstenaars. Mijn schilderijen verkopen hier ook beter dan in Irak. Zolang ik maar genoeg heb voor mijn flesje wijn, ben ik gelukkig”, lacht de kunstenaar. “Ik ben tevreden met mijn leven. Ik ben nu 45 jaar en heb mooie schilderijen gemaakt. Ik heb in Nederland inmiddels 32 exposities gehad. Dat betekent 32 openingsfeestjes met champagne.” Kawoosh lacht: “Dat is een mooi leven hoor.”

Door Linda Kombrink